Unfolded Secrets

gabi na. tutulog na ako. BYE. 

“HABANG AKO’Y NABUBUHAY”

Sino itong taong ito na may kulay khaki na buhok, kayumanggi ang balat, di sipit ang tsinelas, parating maong ang suot na “short” at polosiyert, medyo mahaba ang balbas, bardagol at higit sa lahat makikilala mo siya sa kanyang singkit/maliit na mga mata. Wala nang iba pa kung hindi si Ginoong Emilio “HAPON” Almares Dimaano.

            Nakilala siya sa tawag na hapon. Ayon sa kanya tinagurian na siyang hapon sapagkat sa taglay niyang mga mata. Sino nga ba ang hindi makakakila sa tampok na si Hapon. Isa siyang magtitinda nang palamig. Ang tangi lang niyang itinitinda ay pinea-apple juice na sarili niyang pagkatuklas. Oo palamig!  Para sa inyong karagdagang kaalaman isang istudyante ng SBC (Saint Bridget’s College) ang gumawa ng fan page na may titulong “ Palamig ni Hapon” At alam niyo ba umabot rin ito 6,536 at patuloy na dumarami. Akalin niyo un? Isang simpleng magtitinda ng palamig may ganoong karaming tagahanga? Ay tila artista! Ayon sa nasabing fan page nagkaroon nang pagsisiyasat kung “Anong the best na Inumin?” at ang resulta mula sa sa 133 na respondente, 111 ang nagsabing “Syempre! ang palamig ni Hapon!”. “Ewan ko ba kung anung timpla ang ginagawa ni Ka Hapon diyan sa palamig niya parang may magic e. Nasanay na akong bumibili ditto pagkakatapos sa eskwela” ayon sa isang istudyante ng SBC.. Siya ay may sangay sa tapat ng Basilica malapit sa SBC at BSU-IS na may halagang ₱5.00 at ₱10.00. Namimili at namamalengke ng 5:00am nag-gagayak ng pantindang pine-apple juice at nagbebenta na mula 9:ooam-5:00pm. Sapat lang ang kita niya para sa pansariling gastusin. Lahat ay maaring bumili sa kanya empleyado, istudyante, bata, matanda, mataba, mapayat, may ngipin man o wala!

Ayon sa kanya siya ay 38 na taong gulang na. Pitong magkakapatid. Ang kanyang mga kapatid  ayon sa pagkakasunod-sunod mula sa panganay ay sina Guadalupe(isa ring magtitinda ng palamig), Bonifacio, Nora, Francisco, Neri at Edelyn.  Ang kanyang magulang naman ay sina Donata Dimaano at Victorio Almarez. Tubong Cahigam, Rosario Batangas. Kasalukuyang naninirahan sa Arieta, Batangas City. Walang asawa at pamilya si Mang Hapon at simula nang inilabas dito sa mundo ay hindi pa nagkakaroon ng kasintahan. “Wala pang napapa-ibig eh. Ay ineng, maari mo ga akong ihanap?” ang palabiro niyang sabi. Sa tuwing libre ang kanyang oras ang kadalasan niyang ginagawa ay tong-its. Hilig nya ang pagsasabong at pagbabasketball. Nakapagtrabaho rin siya bilang magtitinda sa Batangas Gen. Merchandise at naglako ng sigarilyo bago siya pirmihang naging magtitinda ng palamig. Ngunit aniya high school pa lamang ay ginagawa na niya ang magtinda ng palamig.Nakapag-aral at nakagtapos. Nag-aral ng elementary sa  Cahigum Elementary School. Baybayin High School naman sa Mataas na Paaralan. Laking hinayang nang aking malaman na nakapag-aral at nakapagtapos siya sa “Lyceum Maritime Academy” sapagkat hindi niya ito naipagpatuloy , ngunit sa kabilang banda ng malikot kong pag-iisip mas magaling na rin ito sapagkat kung ipinagpatuloy niya iyon marahil ay wala akong paksa para sa sulating ito.  Mas pinili daw niya ito sapagkat ito ang gusto niya. “Ayos ang kita, sigurado pa!” Masaya nman siya sa pagbebenta ngunit katulad ng lahat ng bagay dito sa mundo ay may mga problema pa ding nakakasalamuha “Ala eh pagka minsan ay bawal sa bangketa magtinda kaya mahirap, tsaka kita mo un? may kakompetensya akong laging nasa hilera ko! Biro lang!” Aniya. 

            Ang buhay ay hindi para karaingan kundi para kaluguran. Matutong tayong makuntento sa mga bagay na meron tayo. Ipagpasalamat ang mga biyayang natatanggap sa Maykapal. Katulad ni Mang Hapon payak man ang buhay ngunit masaya. May antas sa kolehiyo ngunit pinipili parin ang simple ngunit masayang pamumuhay. Nang tanungin ko siya sa huli at makabuluhan na mungkahi  kung ito na ba talaga ang gusto niya hanggang sa kanyang hinaharap  at sa kanyang kinabukasan buong puso niyang winika “Oo naman! Habang ako’y nabubuhay!’’

Ang pagbisita sa ALAGAO:

KAKAIBA ANG ARAW NA IYON SAPAGKAT:

-biglaan.

-magkaparehas kme ng shirt at color ng shoes.

-tinginan ang tao. na-astigan ata sa purma nmeng magkatulad. mga mukang galing hungkung :D

-umalis na sa bahay. naka-layo na. nagutom. balik uli sa bahay. HAHA.

- public display of folding

-hindi pa pde that day ang mga kagustuhan kse we’re not financially prepared(haha, ang naitawa ko!)

-ang ALAGAO na naging DURUNGAW.

-ang kamatis na 20Php ang 1kilo tpos nung 1/4 lang ang binili nmen 20Php pdin :)

- ang da best na TUNA spag made by von, star and ofcorz me :)

-ang yummy na adobong manok(sayang busog ako dat time kundi humataw nako)


AT marami pang iba. di ko na maalala. bow! :D

nagCRAVE ako sa CRINKLES. e pagtingin ko sa expiration date e 12/25/11. ay kinaen ko pdin! hoho! bkit ba? ay MASARAP pa nman e . bhla na kpag sinaktan ng tiyan. HAHA. :))

And then the judges announced that the loser was in fact the victor. Whether it was because the judges were blinded by Pacquiao’s greater celebrity or were simply giving the fighter on the front foot the benefit of the doubt in close rounds, it was the wrong decision. Marquez knew it, Pacquiao knew it and the fans who booed the universally popular champion knew it.

And more than the result of a fight, they knew that boxing, like life, wasn’t fair.